Danni Oliveira_lwb6swbi3e1qjcx2yo1_500
ADAGIO

Ο κόσμος όλος χωράει σε μια λέξη.
Σ΄ένα ρήμα που δεν έχει ακόμα ειπωθεί
Σαν μια γυναίκα που δεν λέει να γδυθεί
κι έχει φέξει

Όμως φυσάει ξαφνικά και σφυρίζει
ένας άνεμος που επιβάλλει τη σιωπή.
Ό,τι κανείς και να σου πει
Γυρίζει

με ορμή στο στόμα του και το ματώνει.
Κι είμαστε ακόμα σε άλλη εποχή.
Σε λίγο τίποτα δεν θα ηχεί
κάτω απ΄το χιόνι.

VI

Πράσινο πάνω στο μαύρο. Η μέρα δείχνει
πως το σώμα μου είναι φτιαγμένο με υλικά της σελήνης
(Αλλά για το θέμα αυτό μιλάω παρακάτω
διεξοδικότερα).

Η άνοιξη έρχεται πάντοτε ψυχρότερη
απ ΄ό,τι την περιμένω. Η σιωπή σου
Υπόκωφη την υποσκάπτει.
Όπως όταν

λίγο πριν από μια δυνατή βροχή
ο αέρας πέφτει. Και ψηλά στον ουρανό
τα σύννεφα μολαυτά προχωρούν
στον προορισμό τους.

VIII

Τα μάτια σου είναι διαφορετικά σε διαφορετικούς
καθρέφτες. Και τα μήλα του προσώπου σου φαρμακωμένα.
Μη σκέφτεσαι τα δέντρα. Βγάλε τα ξερά
φύλλα απ’ τα μαλλιά σου.

Θυμάμαι μια φράση: «Οι ρυτίδες είναι τα θολά
ποτάμια που περνάς μια φορά μόνο».
Κι έπειτα το γοργό φτερούγισμα των κορυδαλλών
μέσα στο στήθος.

Κι η θάλασσα. Κι άλλα κεντρικά
πράγματα. Πασχαλιές. Ανοξείδωτοι μενεξέδες.
Τα χέρια μιας γυναίκας που ακονίζουν στο στερνό μου
λεπίδες της αγάπης

ΧΙΙ

Πράγμα περίεργο. Μυρίζει γιασεμί
αυτή η λύση συνεχείας του δέρματος.
Έφτασε προφανώς να με πληγώνουν
και τα λουλούδια.

Που ήμουν σχεδόν βέβαιος πως αυτός
ο ποταμός έβγαζε στη θάλασσα.
Ίσως η αλήθεια να εξαρτάται από μια
βόλτα στη λίμνη.

Από ένα ήσυχο περίπατο στις καλαμιές.
Όπου το αίμα κυλάει απαλά
αβίαστα μέσα σε σκοτεινές
άμωμες φλέβες.

ΧVIII

Ποιος θα μπορέσει να ξεφύγει από τη σελήνη;
Το δέρμα μου το σκεπάζει φεγγαρόσκονη.
Η νύχτα ψιθυρίζει συνεχώς στ’ αυτί μου
φτηνά ερωτόλογα.

Κι εκείνο το παράξενο φυτό ο ήλιος
είναι μια παρωδία της αλήθειας.
Σέρνεται όλη μέρα διψασμένος
στους αμμόλοφους του στήθους σου.

Άθροισμα του φωτός, άραγε πότε
θα πάψεις να παρακρατείς το αίμα μου;
Πότε θα σταματήσεις να με ρίχνεις
βορά στα δευτερόλεπτα;

LENTO

Τώρα οι βιολέτες δεν φουντώνουν
Μόνο τα δάχτυλα του χρόνου
άσπρα και λεπτά

ηχούν στα πλήκτρα της ψυχής σου
μια μελωδία της αβύσσου.
Δίχως αυτά

ο ήλιος θα βούλιαζε στη δύση.
ζεστή θα σε είχε προσαρτήσει
το τίποτα.

Advertisements