κάποτε γελούσαν οι φίλοι μου..γελούσαν με τη καρδιά τους..
ξημερώματα κάτω απο τον ουρανό που δειλά αποφασίζει να αλλάξει χρώμα,
γελούσαν και φώναζαν για τη νέα μέρα που θα χάραζε….
σχέδια γεμάτα ζωή γεμάτα όνειρα.και μετά;….
μετά ξημέρωσε..και χάθηκαν τα γέλια,
 τα πήρε το άγχος .τώρα δε γελάνε μόνο σκέφτονται…
σκέφτονται με το μυαλό τους μόνο, η καρδιά έχει σωπάσει…
αριθμοί αντικατέστησαν τα σχέδια, υπολογισμοί τα όνειρα…
και ο ουρανός νοσταλγεί εκείνα τα χαμόγελα που έκαναν  τα αστέρια του  να είναι
γεμάτα με ευχές!!
.
Τσιλιλή Α. : Μέρες Διττές, 2012, εκδ. Manifesto
.
σοδειά τχ.13 [φθινόπωρο 2012]

..άνευ αντιτίμου και συνδρομής εννοείται
.
Advertisements