Μαρία Τσιράκου, επιΣτροφή από την απόΣταση

Δεν είδα εγώ,
το κρεμασμένο από τα συρματοπλέγματα σώμα.
Το λιμάνι μου, ήταν η φυγή του.



Δεν είδα εγώ,
το παιδί που έψαχνε στους κάδους 
το μισοφαγωμένο τοστ.
Τα σκουπίδια μου, ήταν η τροφή του.



Δεν είδα εγώ, 
φωτιά από εφημερίδες
να ζεσταίνει σαθρά υπόγεια.
Το εφήμερο νέο μου, για να περάσει η νύχτα.

Ούτε είδα πώς μεταναστεύει το όνειρο. 
Φοβήθηκα μη χάσω την αρχή του στα χέρια
που ζητούσαν το ευρώ. 


Την αγωνία για επιβίωση δεν είδα.
Εμείς γεννιόμαστε δυτικά 
η ανάγκη μας είναι προϊόντα.


Δεν είδα εγώ,
λαθραία ζω εδώ
ο τόπος, μοιάζει πέρασμα.

Advertisements