Ετικέτες

Κική Δημουλά, «Ζούγκλα»

“Πρωί κι όλα του κόσμου/ στημένα

στην ιδεώδη απόσταση μιας μονομαχίας

Τα όπλα έχουν διαλεχτεί/ τα ίδια πάντα,

οι ανάγκες σου, οι ανάγκες μου.

Αυτός που θα μέτραγε ένα δύο τρία πυρ

καθυστερούσε,/ κι ώσπου να ‘ρθει

καθίσαμε στην ίδια καλημέρα

και χαζεύαμε τη φύση.

Η εξοχή βρισκόταν στην ήβη/ και το πράσινο ασελγούσε.

Κραυγές τροπαιοφόρου θηριωδίας/ έσερνε ο Ιούνιος της υπαίθρου.

Πιανόταν και πηδούσε/ από κλαδί δέντρων και αισθήσεων,

Ταρζάν  ταινίας μικρού μήκους/ που κυνηγάει αθέατα θηρία

στη μικρή ζούγκλα μιας ιστορίας.

Το δάσος υποσχότανε πουλιά/ και φίδια.

Δηλητηριώδης αφθονία αντιθέτων.

Το φως έπεφτε καταπέλτης, σε ό, τι δεν ήταν φως,

κι η ερωτομανής λαμπρότης

παράφορα φιλούσε κι ό, τι δεν ήταν έρωτας,

μέχρι και τη δική σου συνοφρύωση.

Στη μικρή εκκλησία άλλος κανείς

εκτός από το πολύ όνομά της, Ελευθερώτρια.

Ένας Χριστός περίφροντις

μέτραγε με το πάθος του φιλάργυρου/ το βιος του:

καρφιά κι αγκάθια.

Επόμενο ήταν να μην έχει ακούσει

τους πυροβολισμούς.”

(Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ίκαρος)

Advertisements